De wetenschappelijke naam van de groep werd voor het eerst voorgesteld door Karel Lucien Bonaparte in 1836.[2] Vroeger behoorde ook de onechte spitskopschildpad (Pseudemydura umbrina) tot dit geslacht (als Emydura inspectata), maar in 2000 werd dit weer teruggedraaid op basis van unieke kenmerken in onder andere de bouw van de schedel van deze soort.
De wetenschappelijke naam Emydura is een samensmelting van het Latijnse woord "emys' (schildpad)[bron?] en het Griekse woord 'oura', dat staart betekent.
Soorten
Er worden zes soorten erkend, inclusief de pas in 2019 beschreven soort Emydura gunaleni. Het geslacht omvat de volgende soorten, met de auteur en het verspreidingsgebied.
De vier verschillende soorten worden ook wel grootkopschildpadden genoemd, alle soorten hebben een relatief grote, peervormige kop met een spitse snuitpunt. De poten zijn voorzien van zwemvliezen, de voorpoten hebben vijf tenen, de achterpoten vier. De rugschildlengte is ongeveer 30 centimeter, het schild is altijd ovaal van vorm en relatief afgeplat in vergelijking met verwante waterschildpadden. Vaak is een iets opstaande rand aanwezig aan de voorzijde van het schild, een lengtekiel op het midden van het schild komt voor bij jonge dieren maar ontbreekt meestal bij volwassen exemplaren.[3] Het nekschild is vaak goed ontwikkeld.[4] Het buikschild heeft geen scharnierende delen en heeft een gele kleur, maar de roodbuikspitskopschildpad is hierop een uitzondering en dankt zijn naam aan het rode buikschild.
Levenswijze
Alle soorten zijn waterminnend, afgebeeld is de roodbuikspitskopschildpad (Emydura subglobosa) in een aquarium.
De vrouwtjes produceren een tot drie legsels per seizoen waarin afhankelijk van de soort vier tot 35 eieren worden afgezet. De eieren hebben een ronde vorm en een verkalkte, harde schaal. Van sommige soorten is bekend dat ze de eieren afzetten in de nesten van de zeekrokodil (Crocodylus porosus). De schildpadden zijn voornamelijk overdag actief, sommige soorten kunnen een leeftijd bereiken van 25 jaar.[5]
↑Steve K. Wilson (2015). The Reptiles of Queensland. Reed New Holland Publishers, Pagina 32, 33. ISBN 9781921517488.
↑C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the world, Genus Emydura.
↑ abJeffrey E. Lovich, Whit Gibbons (2021). Turtles of the World - A Guide tot Every Family. Princeton University Press, Pagina 210, 211. ISBN 9780691223223.
Bronnen
(en) – C.H. Ernst, R.G.M. Altenburg & R.W. Barbour - Turtles of the world - Genus Emydura - Website
(en) – Peter Uetz & Jakob Hallermann - The Reptile Database – Emydura - Website Geconsulteerd 10 april 2023
(en) – Peter Paul van Dijk, John B. Iverson, Anders G. J. Rhodin, H. Bradley Shaffer & Roger Bour - Turtles of the World, 7th Edition: Annotated Checklist of Taxonomy, Synonymy, Distribution with Maps, and Conservation Status - ISSN 10887105 (2014) - Website
(en) – Jeffrey E. Lovich, Whit Gibbons - Turtles of the World - A Guide tot Every Family – Pagina 210, 211 – 2021 – Princeton University Press – ISBN 9780691223223